Παρ’ όλα όσα: Ψήφο στην Αριστερά!
Του ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ*
Η ελπίδα για έξοδο από την κρίση, το πρόγραμμα και η διαλεκτική στρατηγικής και τακτικής
Το «αόρατο χέρι της Αγοράς», οδηγημένο από τα δόγματα του «νεοφιλελευθερισμού», προκάλεσε τη σημερινή παγκόσμια κρίση. Η Ελλάδα ήταν ένας από τους «αδύναμους κρίκους». Εντούτοις, η κρίση ήταν δυνατόν να αντιμετωπιστεί με αξιοποίηση εγχώριων πηγών. (Βλ. σχετικό άρθρο μου, Ουτοπία, τ. 95, 2011). Αλλά ο Παπανδρέου, οι συν αυτώ και οι μετά απ’ αυτόν, δεν θέλησαν: παρέδωσαν αμαχητί τη χώρα στα όρνεα του ΔΝΤ. Αναίσθητοι, θρασείς και ανήθικοι, τολμούν τώρα να ισχυρίζονται ότι θα σώσουν την Ελλάδα! Απειλούν και υβρίζουν. Την ίδια στιγμή επιχειρούν να ανασυγκροτήσουν το αστικό μπλοκ εξουσίας: την υποτελειακή Δεξιά! Μιλάν για τέλος της «μεταπολίτευσης».
Άλλη διαστροφή εννοιών: Κανένα τέλος και καμιά μεταπολίτευση. Πρόκειται για τη χρεοκοπία της χώρας, και την αντίστοιχη χρεοκοπία των αστικών κομμάτων: Οικονομική κρίση, κρίση εξουσίας, άνοδος της Αριστεράς. Αφύπνιση και κίνηση του λαϊκού παράγοντα. Μιλούσαμε για εργασιακό μεσαίωνα. Αλλά τον Μεσαίωνα υπήρχε σχετική σιγουριά: συντεχνίες, κοινοτική γη, αγρότες ελεύθεροι παραγωγοί. Ο Μεσαίωνας προετοίμασε την Αναγέννηση και μ’ αυτή, την προλεταριοποίηση των αγροτικών πληθυσμών. Και σήμερα; Κατακτήσεις αιώνων πρέπει να ακυρωθούν. Ειδικά σε μας: Οι Έλληνες πρέπει να μετατραπούν σε εξουθενωμένο, ταπεινωμένο, ανέστιο λαό, με σκυμμένο κεφάλι.
Υπάρχει ελπίδα; Η μόνη δύναμη η οποία μπορεί να αγωνιστεί για έξοδο από την κρίση και για την προοδευτική ανασυγκρότηση της χώρας είναι η Αριστερά. Ποιά Αριστερά; Και με ποιό πρόγραμμα; Με ποιά διαλεκτική της στρατηγικής και της ταχτικής;
Το ΚΚΕ συνεχίζει το μοναχικό του δρόμο. Ο πολυφασικός ΣΥΡΙΖΑ ξεπέρασε τη νεκρή πλέον ιδεολογία του Ευρωκομμουνισμού, αλλά δεν έχει επεξεργαστεί μια συγκεκριμένη στρατηγική απέναντι στην Ευρώπη του Κεφαλαίου. Η έννοια «Ευρώπη των Λαών» είναι ψευδοέννοια: δεν επιστρέφει στη γη του συγκεκριμένου. Ως προς την «εξωκοινοβουλευτική» Αριστερά: Κράτησε την ταξική της όραση αυτά τα χρόνια της καταστροφής. Μετέχει στους κοινωνικούς αγώνες. Όμως, δεν κατόρθωσε να υπερβεί τις καταγωγικές αγκυλώσεις της.
Λοιπόν; «Ενότητα μέσα στη διαφορά» (Λένιν). Η σημερινή κρίση αποτελεί μια ιστορική ευκαιρία για την Αριστερά. Αλλά, πολυδιασπασμένη, θα βρει τη δύναμη να υπερβεί τον σημερινό εαυτό της; Η δική μας Αριστερά καταφέρνει να κερδίζει τις μάχες και να χάνει τον πόλεμο: 1944,1974. Και σήμερα; Το ΚΚΕ, χωρίς στρατηγική, χωρίς πολιτική συμμαχιών, μόνο, άσπιλο και αμόλυντο, ονειρεύεται ένα άλμα στο κενό: από το σήμερα, στη λαϊκή οικονομία και εξουσία. Επανάσταση, λοιπόν, χωρίς συμμάχους, με στόχο δύο ψευδοέννοιες: λαϊκή οικονομία και λαϊκή εξουσία. Φυσικά ακούγεται και η λέξη σοσιαλισμός, αλλά κάτι, σαν «τον σοσιαλισμό που γνωρίσαμε»!
Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει μια ενωτική πολιτική χωρίς επεξεργασμένη στρατηγική και χωρίς μια ριζική τομή από τη σοσιαλδημοκρατική παράδοση. Η ανένδοτη στάση της «εξωκοινοβουλευτικής» Αριστεράς είναι άξια σεβασμού, αλλά επικαλούμενη συνεχώς την «ανατροπή, την επανάσταση και την κομμουνιστική απελευθέρωση» δεν κάνει πολιτική. Δεν γίνεται δημιουργός γεγονότων. Δεν συμβάλλει στο ξεπέρασμα του σημερινού κατακερματισμού.
Λοιπόν; Ας θυμηθούμε τον Μαρξ, τον Λένιν, τον Γκράμσι, τη θεωρητική και πρακτική παράδοση της οργανικής συσχέτισης της στρατηγικής με την τακτική: επιμονή στο συγκεκριμένο στρατηγικό στόχο (στην περίπτωση μας, στον σοσιαλισμό) και ευλυγισία στην κοινή δράση, στις ουσιαστικότερες συγκλίσεις, στην κατάκτηση της οργανικής ενότητας της Αριστεράς, η οποία δεν θα αποκλείει την ποιοτική πολυμορφία. Τι έλεγε ο Λένιν: Συνεργαστείτε σε ένα, σε δύο, σε τρία σημεία. Συνεργαστείτε μ’ αυτούς που θα σας εγκαταλείψουν στην πορεία. Συνεργαστείτε με τους ρεφορμιστές. Συνεργασίες στις «κορυφές», σε αντιστοιχία με την κίνηση των μαζών.
Ακόμα: Ας θυμηθούμε τις γκραμσιανές έννοιες της πολιτικής, ιδεολογικής, πολιτισμικής και ηθικής ηγεμονίας ή το κλασικό απόφθεγμα: χωρίς επαναστατική θεωρία η επαναστατική πράξη είναι τυφλή. Τί κάνουμε λοιπόν; Πρώτος, άμεσος, και δυνάμει εφικτός στόχος: Μέτρα για να αποφύγουμε τη μαζική πείνα και την εξαθλίωση. Καταγγελία της δανειακής σύμβασης. Στάση πληρωμών. Εκδίωξη της Τρόικας. Ποιος όμως θα τα κάνει αυτά; Μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Το σύνθημα είναι καλό και απέδωσε προ ημερών. Όμως: Το υπηρετικό προσωπικό της αστικής τάξης είχε βρει προσωρινή λύση και τώρα προετοιμάζει τη δεξιά – υποτελειακή ανασυγκρότηση του. Λένε: Αν δεν σκύψουμε το κεφάλι, «θα μας διώξουν». Θα μας διώξουν; Το πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα. Η «Ευρώπη» είναι το πρόβλημα. Συνεπώς: Σήμερα, το ελάχιστο εφικτό, δηλαδή η κοινή δράση της Αριστεράς να αποτελέσει ισχυρό ανάχωμα στην καταστροφική πολιτική των κομμάτων της υποτέλειας.
Σταματάμε στο ελάχιστο; Προφανώς όχι! Την ίδια στιγμή επιχειρούμε την οργανωτική, ιδεολογική και πολιτική ανασυγκρότηση της Αριστεράς, ώστε, μαζί με την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος, να διεκδικήσει ρεαλιστικά την εξουσία. Εξουσία μέσα ή έξω από την Ε.Ε.; Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Ούτε οι «ευρωπαϊστές», ούτε οι αντίθετοι, έχουν επί του παρόντος, επιστημονικά και πολιτικά συγκεκριμένη απάντηση. Ας αφήσουν λοιπόν οι καθοδηγητές μας τις κλειστές συναντήσεις και την ανταλλαγή επιστολών, και ας ξεκινήσουν έναν ανοιχτό διάλογο μπροστά στο λαό και με το λαό, γι’ αυτόν τον ενδιάμεσο στόχο.
Δηλαδή: Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης της τεχνολογίας και της οικονομίας, είναι η οικονομία μας βιώσιμη έξω από την Ε.Ε.;
Γενικότερα: με τη διάλυση της Ε.Ε. του Κεφαλαίου, επιστρέφουμε στην ιστορικά ξεπερασμένη μορφή του ‘Εθνους-Κράτους;
Μήπως λοιπόν η Αριστερά πρέπει να θέσει έναν ευρύτερο στόχο, σύμφωνο με το κλασικό: «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε»;
Μήπως η ανάπτυξη και ο συντονισμός του εργατικού και του κομμουνιστικού ευρωπαϊκού κινήματος πρέπει να θέσει ως στρα¬τηγικό σχέδιο τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες της Ευρώπης;
Τούτη τη στιγμή: Κοινή δράση, ανοιχτό διάλογο, θεωρητική και οργανωτική σύγκλιση των δυνάμεων της Αριστεράς με στόχο την ανασυγκρότηση της οικονομίας μέσα από μια ενιαία επαναστατική διαδικασία με τελικό στόχο τον σοσιαλισμό. Ας είμαστε προσγειωμένοι: Η κρίση δεν οδηγεί νομοτελειακά στην επανάσταση. Στη χώρα μας έχει ήδη αναπτυχθεί ένας αντιδραστικός εθνικισμός, ένας τυφλός ρατσισμός και ένα ρεύμα νεοναζιστικό. Πώς θα αντιπαλέψουμε αυτές τις τάσεις; Έχοντας ως βασική αρχή έναν υγιή διεθνικό πατριωτισμό. Η Αριστερά, εξ ορισμού πατριωτική, δεν μπόρεσε σε κρίσιμες στιγμές να συνδυάσει διαλεκτικά το ταξικό με το εθνικό. Στην κατοχή, το εθνικό επικάλυψε το ταξικό. Σήμερα πολλοί μιλούν για νέα κατοχή και για νέο ΕΑΜ.
Αλλά η βασική, θεμελιακή αντίθεση σήμερα είναι η αντίθεση εργασίας και κεφαλαίου. Το εθνικό αναδύεται ως παράγωγη αντίθεση, εξαιτίας της υποτελειακής και προδοτικής πολιτικής των αστών. Ας μην υποτιμήσουμε συνεπώς το εθνικό. Ας μην αφήσουμε τον πατριωτισμό, λάφυρο στην αντιδραστική ιδεολογία: Ο Παπαδήμος χτες και ίσως ο Σαμαράς αύριο, δεν δρουν «ως εντολοδόχοι των ξένων». Είναι, πριν απ’ όλα, εντολοδόχοι της εγχώριας αστικής τάξης. Οι ξένοι καλούνται κάθε φορά να υπηρετήσουν, μαζί με τα δικά τους, και τα συμφέροντα του εγχώριου κεφαλαίου το οποίο, αν και «εγχώριο», δεν έχει ούτε πατρίδα, ούτε πατριωτισμό, ούτε ηθική.
Και στην 17η Ιουνίου; Ούτε αποχή, ούτε λευκό. Κριτική, αγωνιστική ψήφο στην Αριστερά. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί.
*Δημοσιεύθηκε στο ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ το Σάββατο 26/5
ΠΗΓΗ: ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ
Ελλάδα ώρα μηδέν
Σήμερα το πρωί στην Αθήνα, ένας συμπολίτης μας με σοβαρά οικονομικά προβλήματα έσπρωξε τη γριά μητέρα του στο κενό και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα έπεσε κι εκείνος αυτοκτονώντας, την ώρα που ένας ακόμα άνθρωπος της διπλανής πόρτας έγινε κυριολεκτικά κάρβουνο προσπαθώντας να επανασυνδέσει το ρεύμα που του έκοψε η ΔΕΗ. Χτες ένας ακόμα έκοψε τις φλέβες του σε πλατεία του Περιστερίου.
Αν με κοινωνικούς όρους αυτό λέγεται γενοκτονία, πώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τη δικιά μας στάση απέναντι σ’ αυτή την ραγδαία εξελισσόμενη διάλυση της κοινωνίας μας;
Μη μείνει απ´ αυτούς κανείς.
Τον κόσμο αυτό αν θες να φτιάξεις
πρέπει ν΄αλλάξεις τη δομή,
πρωτού λόγω της απραξίας μας
μας αφανίσει η παρακμή,
μας κυβερνούν οι λωποδύτες,
οι τραπεζίτες κι´ οι αγιογδύτες
κι´ όλοι τους οι υποτακτικοί.
Δίχως έλεος λοιπόν, δίχως οίκτο,
κτύπα τους πριν αφανιστείς,
γιατί αλλιώς μεσ´ στη μιζέρια
και μεσ´ στο άδικο θα ζεις,
δίχως έλεος λοιπόν, δίχως οίκτο,
μη μείνει απ´ αυτούς κανείς.
Λέει η εντολή ου αυτοκτονήσεις,
μα κατ´ ανάγκη αυτοκτονείς,
χτύπα τους πριν σε αφανίσουν,
εγκληματείς που αδρανείς,
της ηθικής μας απραξίας
όπως και της νωθρότητάς μας
πια ας μην είμαστ´ ασθενείς.
Αυτοί οι στίχοι “ανέβηκαν” χτες στο stixoi.info από τον τραγικό αυτόχειρα, μία μέρα πριν αυτοκτονήσει μαζί με την μητέρα του πέφτοντας από τον 6ο όροφο πολυκατοικίας στο Μεταξουργείο.
Προτεκτοράτο της Μέρκελ
Οι γύπες της Ε.Ε. παρά τα αντιθέτως λεγόμενα φαίνεται πώς τρέμουν τα σενάρια εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ και ζητάνε πράγματα που δεν θα τολμούσαν να ζητήσουν ούτε οι προστάτιδες δυνάμεις την εποχή της ναυμαχίας του Ναυαρίνου.
Καλά μας κάνουν όμως, αφού τα ζόμπι των μνημονίων τους έχουν συνηθίσει έτσι με την δουλοπρεπή στάση τους και την επαίσχυντη τακτική του εκβιάστε, πουλήστε, απολύστε, με την οποία μας τρομοκρατούν δύο χρόνια τώρα για λογαριασμό των αφεντικών τους.
Δεν να τους περνάει από το μυαλό ότι σε τούτο τον αδάμαστο τόπο με το μεγάλο αντιστασιακό παρελθόν υπάρχει και φιλότιμο. Ε, λοιπόν, σήμερα μας θύμισαν ότι ήρθε η ώρα να κάνουμε το καθήκον μας και ότι θα τους πάρει και θα τους σηκώσει!
Καταρρέει λέει το χρηματιστήριο λόγω ακυβερνησίας. Και υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης των τραπεζών. Πολύ εύκολο να το πιστέψει αυτό κάποιος βλάκας…
Όμως, το χρηματιστήριο ξεκίνησε περίπου από τις 5500 μονάδες στην αρχή του 2008 και έφτασε μέχρι το Μάιο του 2012 (με μνημονιακές κυβερνήσεις και μέσα στο ευρώ) στις 650 μονάδες!! Δηλαδή πτώση 4900 μονάδων και της τάξεως του -90%. Και αυτό για τον γενικό δείκτη που μετράται από τις πιο αξιόλογες μετοχές και όχι από τα κωλόχαρτα. Μιλάμε δηλαδή για σχεδόν τον απόλυτο μηδενισμό των αξιών.
Τώρα λοιπόν τους έπιασε το άγχος της πτώσης; Τόσο καιρό που κυβερνούσαν και κατέρρεαν τα πάντα και μαζί τους τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων τι έλεγαν;
Γι’ αυτό λέω ότι οι πολιτικές τους διέλυσαν την οικονομία, το χρηματιστήριο και τις τράπεζες. Και γι’ αυτό τι προτείνουν τώρα αυτοί;
Κυβέρνηση συνεργασίας που θα συνεχίσει την ίδια πολιτική και θα τερματίσει την ακυβερνησία που βλάπτει το χρηματιστήριο…
Δεν ξέρω, μας περνάνε για μαιμούνια ή κάτι δεν καταλαβαίνω εγώ σωστά;
ΠΗΓΗ: GREEK RIDER
Το φάρμακο που σκοτώνει…
Σε αναμονή της κυβέρνησης Φρανκενστάιν που πιθανόν να σχηματιστεί αύριο, μεγάλες αλήθειες που ειπώθηκαν πριν τις εκλογές και εξακολουθούν να παραμένουν τραγικά επίκαιρες.
Το χαράτσι είναι εδώ!
Παρά το κουραστικό μαλλιοτράβηγμα των πολιτικών, το μνημόνιο ζει και βασιλεύει και θα μας ξαναεπισκεφτεί σύντομα με τη μορφή νέων εισπρακτικών μέτρων που θα εφαρμοστούν και πάλι μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Το νέο χαράτσι στους καταναλωτές, θα γίνει μέσω αύξησης των εγγυήσεων σύνδεσης, η οποία μπορεί να φθάσει μέχρι και σε εξαπλασιασμό της αξίας της μηνιαίας κατανάλωσης.
Μαύρο στους δούλους των μνημονίων
Δυο μέρες μείνανε μέχρι τις εκλογές και οι πολιτικοί εκπρόσωποι του μαύρου μετώπου των μνημονίων εξακολουθούν να μας κοροιδεύουν κατάμουτρα, τάζοντας τα πάντα και απειλώντας μας με τη συντέλεια του αιώνα αν δεν τους ψηφίσουμε.
Από κοντά και τα συνένοχα αφεντικά τους στην ΕΕ που άρχισαν να φοβούνται τα αποτελέσματα των εκλογών και μας απειλούν με σεισμούς, λοιμούς και καταποντισμούς αν δεν ψηφίσουμε τους δούλους τους, τους δούλους των μνημονίων, τους ένοχους για το κατάντημα της χώρας μας και των κατοίκων της.
Αν λοιπόν δεν θέλουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας, ένας είναι ο δρόμος για να απαντήσουμε στο εκβιαστικό δίλημμα που μας βάζουν για μια ακόμα φορά: να τους μαυρίσουμε. Κι αν το κάνουμε αυτό χωρίς αυταπάτες για την ΕΕ και το ευρώ τόσο το καλύτερο!
